Św. Albert Wielki, biskup, doktor Kościoła. Urodził się około 1200 r. w rodzie rycerskim w Szwabii.
Podczas studiów w Padwie wstąpił do dominikanów. Po przyjęciu święceń kapłańskich (1223) nauczał w
Kolonii, Hildesheimie, Fryburgu, Ratyzbonie, Strasburgu. Wykładał na uniwersytecie w Paryżu. Mistrz
św. Tomasza z Akwinu. W 1254 r. został prowincjałem na terenie Niemiec. W roku 1260 mianowany
biskupem Ratyzbony. Przyczynił się do odnowy tej zaniedbanej diecezji. W dwa lata później zrezygno-
wał z funkcji rządcy diecezji. W latach następnych spełniał niektóre poruczenia papieskie - zwłaszcza
mediacyjne. Brał także udział w głoszeniu krucjaty na terenie Niemiec i Czech. Uczestniczył w soborze
powszechnym w Lyonie (1274). Św. Albert był jednym z największych umysłów chrześcijańskiego śre-
dniowiecza. Przedmiotem jego naukowych zainteresowań były niemal wszystkie dziedziny ówczesnej
wiedzy. Jednocześnie posiadał umiejętność łączenia wiedzy z dobrocią, dlatego był nazywany “doktorem
powszechnym” i “sumą dobroci”. Zmarł 15 listopada 1280 r. w Kolonii, gdzie go pochowano. Beatyfi-
kowany przez Grzegorza XV w 1438 r. Kanonizował go i ogłosił doktorem Kościoła Pius XI (1931). Pa-
tron górników, studiujących nauki przyrodnicze, uczonych.
W ikonografii św. Albert przedstawiany jest w habicie dominikańskim, czasami w mitrze lub jako profe-
sor. Jego atrybutami są: księga, krzyż, lilia jako symbol wiernej duszy, mitra, ptasie pióro.
